20.05.2017 (sobota) 16.00 – 24.00 Pilska Noc Muzeów w Galerii BWA i UP





Wykład:
ANDRZEJ WAJDA – MALARZ. RYSOWNIK
Andrzej Wajda 10 października 1946 roku rozpoczął studia w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Chciał zostać malarzem. Od wczesnej młodości rysował, malował, projektował dekoracje do szkolnych przedstawień teatralnych. W latach niemieckiej okupacji przez rok chodził do szkoły rysunku w Radomiu, gdzie wówczas mieszkał, prowadzonej przez Władysława Dobrowolskiego. Po trzech latach spędzonych w murach krakowskiej akademii przeniósł się do łódzkiej Szkoły Filmowej. Został reżyserem filmowym i teatralnym. Nie zaprzestał jednak rysowania, szkicowania. Po latach powrócił do malowania.
Od roku 1955 prowadził wyjątkowy dziennik: rysunkowy opis mijających dni, zdarzeń, miejsc i ludzi. W niezliczonej liczbie notesów i szkicowników zapisał to, co widział, gdzie był, co z różnych powodów przyciągało uwagę i wzbudzało jego zainteresowanie, zachwyt. Utrwalał teatralne i filmowe pomysły inscenizacyjne  Mówił: świat jest cudowny, ale nasza pamięć słaba i mdła; naprawdę pozostaje w niej tylko to, co zostało zanotowane ołówkiem na papierze. Rysuję z dwóch powodów. Po pierwsze dlatego, że to, co narysowałem jest moją własnością. Zostaje mi w pamięci. Rysując uświadamiam sobie lepiej to, co porusza moją wyobraźnię. Po drugie: w pracy filmowej czy teatralnej najpierw rysowałem film lub spektakl dla siebie. Zapisywałem sylwetki i twarze przyszłych postaci, scenerie, głównie plenerowe, pomysły prac reżyserskich. Te rysunki pozostawały w mojej pamięci do czasu, kiedy przystępowałem do pracy z aktorami na scenie lub planie filmowym, z pozostałymi realizatorami. Stanowią one raczej obrazy złudzeń, jakie noszę w sobie przed realizacją moich reżyserskich zamiarów, niż materiał rozwiązujący moje inscenizacyjne problemy. Słowa są dwuznaczne, jak w poezji. Rysunek natomiast mówi wprost, co jest na prawo, co jest na lewo, co jest tłem, a co pierwszym planem. Z ołówkiem, flamastrem i notatnikiem nie rozstawał się nigdy; używał ich jak inni aparaty fotograficzne.
W malarstwie Andrzej Wajda uległ urokowi twórczości Jana Matejki, Artura Grottgera, Stanisława Wyspiańskiego, Jacka Malczewskiego, Witolda Wojtkiewicza, Władysława Strzemińskiego, Andrzeja Wróblewskiego, z zagranicznych – Paula Cézanne’a, Jacquesa-Louisa Davida, Theodore’a Gericaulta, Edwarda Hoppera. Z uwagą obserwował twórczość Aliny Szapocznikow, Teresy Pągowskiej, Jerzego Mierzejewskiego, swoich rówieśników: Stefana Gierowskiego, Jana Tarasina, Jerzego Tchórzewskiego, młodszych od siebie artystów z krakowskiej Grupy Wprost. Spośród kilkudziesięciu obrazów powstałych w latach wojny najbardziej zadowolony był z płótna zatytułowanego „Przedmieście Radomia”. Obraz namalował w 1943 roku – w okresie ogromnej fascynacji postimpresjonizmem – po przeczytaniu studium Józefa Czapskiego „O Cézannie i świadomości malarskiej”. W okresie studiów obserwował zachodzące zmiany w życiu artystycznym Krakowa. Młodzi twórcy buntowali się przeciwko tradycji koloryzmu, dominującego na polskich uczelniach artystycznych. Andrzej Wajda uległ prądom nowoczesnej sztuki, abstrakcjonistycznym i surrealistycznym poszukiwaniom. Zaprzyjaźnił się z Andrzejem Wróblewskim, który zaprosił go do legendarnej Grupy Samokształ-ceniowej. Jej członkami byli również Przemysław Brykalski, Konrad Nałęcki, Andrzej Strumiłło, Jan Tarasin. Młodzi artyści przyjęli zasady sztuki zrozumiałej dla wszystkich, będącej rozliczeniem z wojenną spuścizną, odkrywającą nieznany „nowy” świat. W realizowanych przez siebie filmach, spektaklach teatralnych i telewizyjnych zawsze pamiętał o komponowaniu kadrów „po malarsku”. Malarstwo jest w nich obecne w formie cytatów i różnego rodzaju nawiązań.
Jerzy Brukwicki
>
>
Jerzy Brukwicki urodził się 17 listopada 1945. Do 2012 – szef warszawskiej Galerii Krytyków Pokaz. W latach 80. współorganizator ruchu kultury niezależnej, współ-pracownik podziemnych wydawnictw i prasy (NOW-a, Wydawnictwo „Przedświt”, PWA, „Wybór”). Autor ok. trzystu wystaw w kraju i za granicą, m.in. „Czas smutku, czas nadziei”, „Polska Pieta”, „Świadectwo czasu”, „W drodze. O sensie wędrówki przez życie”, „Wobec zła”, „Dialogi”. Kurator wystaw Magdaleny Abakanowicz, Sylwestra Ambroziaka, Tadeusza Boruty, Romualda Oramusa, Ryszarda Stryjeckiego, Józefa Szajny, Andrzeja Wajdy.
Autor tekstów o sztuce i wydarzeniach artystycznych w WIK, „Kaleidoscope”, „Kunstmarkt”, „Polish Culture”, „Rondo Europa”, culture.pl. Prowadzi Galerię Plakatu Teatralnego w Teatrze Impresaryjnym we Włocławku.

Autoportret, akwaforta, 1985

Autoportret, olej na płótnie, 1950

Przedmieście Radomia, olej na płótnie, 1943

Mózg hydraulika, gwasz, 1950

Las w górach, gwasz, 1948

Rysunek do filmu Biesy, 1987

Finał „Woyzecka”, rysunek, 1992

Sławomir Mrożek, rysunek, 1982

Garbarka, rysunek, 1985

Józef Czapski, rysunek, 1987

Taniec śmierci (Zbigniew Cybulski), olej na płótnie, 1988

Panorama Przemyśla, rysunek, 1985

Rysunek z cyklu Nasza Japonia, 1982

Rysunek inscenizacyjny do Antygony Sofoklesa, Teatr Stary Kraków

Ryszard Krynicki, rysunek, 2001

Rysunek do filmu Wielki Tydzień, 1995


„Moje bez.miary”
Spotkanie z artystą plastykiem Anną Lejbą.
Spotkanie prowadziła Małgorzata Dorna – krytyk sztuki.

19.05.2017 (piątek) godz. 19.00 – Paweł Lewandowski-Palle "STRUKTURY WSPÓŁCZESNOŚCI" – obrazy malarskie





















AWEŁ LEWANDOWSKI-PALLE „STRUKTURY WSPÓŁCZESNOŚCI” – obrazy malarskie.
Twórczość Pawła Lewandowskiego-Palle to niezmiernie intrygujące rozważania o widzeniu i odczuwaniu świata, emocjonalna opowieść o człowieku, istocie i uwarunkowaniach jego życia. Inspiruje ją  wielowątkowe myślenie artysty, jego wyobraźnia, nieobojętność na symptomy teraźniejszości. Istotne wydają się być konteksty polityczne. Ta twórczość wyrasta z uważnej obserwacji i analizy codzienności, egzystencjalnego niepokoju, z wyrazistych poglądów na kwestie dziejowe i społeczne, z zapamiętanych kształtów natury i krajobrazów, poezji i muzyki. Przywraca pamięć o nastrojach, postaciach, miejscach, sytuacjach. Metaforyczne, medytacyjne obrazy Pawła Lewandowskiego-Palle stanowią archiwum jego fascynacji, wrażliwości, przeżyć i emocji. Są refleksją o realnej i duchowej kondycji współczesności, o drogach ludzkich egzystencji. Ważną rolę w kreowaniu plastycznej wizji otaczającej malarza rzeczywistości, budowaniu własnej, nieograniczonej wypowiedzi, obrazowaniu dobra i piękna spełnia malarska materia i forma, światło i kolor, przestrzeń i geometria. Interesujące jest w tej twórczości także jej „krążenie” wokół podobnej czy zbliżonej tematyki i problematyki. Obrazy artysty nie tyle powstają cyklami, co wpisują się w cykle; często kontynuowane przez wiele lat, wzbogacane przez kolejne doświadczenia życiowe i warsztatowe, nowe intencje, komentarze i interpretacje.
Twórca otwarty na nowoczesne nurty i techniki malarskie, skłonny do różnorodnych poszukiwań i eksperymentów, pozostaje zafascynowany dorobkiem wielkich poprzedników, m.in. Braque’a, Delanuey’a, Kandinsky’ego, Malewicza, Matisse’a, Miró, Mondriana, Strzemińskiego, klasyków pierwszej fali Wrocławskiego Strukturalizmu: Alfonsa Mazurkiewicza, Jerzego Rosołowicza, Leszka Kaćmy. Szczególne miejsce w poglądach na sztukę, działalność artystyczną Lewandowskiego-Palle zajmuje malarstwo Stefana Gierowskiego, klasyka współczesnej awangardy, w którym materia i światło odgrywają rolę zasadniczą, kluczową.
Paweł Lewandowski-Palle uległ, magii i fenomenowi sztuki abstrakcyjnej, która umożliwia artyście otwarte, odważne komentowanie rzeczywistości, wynikające z własnych przemyśleń i emocji, poszukiwań warsztatowych. Musi istnieć powód obrazu – napisał w jednym ze swoich tekstów. Jest nim, czy raczej może nim być wszystko. Każdy jego fragment powinien być nośnikiem treści emocjonalnych, bo inaczej to wszystko byłoby powierzchniowe, byłoby co najwyżej mniej lub bardziej zręczną malowanką. Poszukuję, sprawdzam, odczuwam niedosyt, powracam do refleksji na wydarzenia toczącego się życia społecznego i prywatnego. Część malarstwa jest zapisem moich skumulowanych pretensji do świata.
Wystawa malarstwa Pawła Lewandowskiego-Palle „Struktury współczesności” – w kuratorskim wyborze Jerzego Brukwickiego – to zaledwie kilkadziesiąt obrazów artysty z różnych lat, różnych cykli. Prezentuje najistotniejsze wątki i klimat jego twórczości, zwłaszcza ten, wynikający z dogłębnych przemyśleń i rozważań o człowieku i współczesności, o pejzażu społecznym, który w znacznym stopniu decyduje o naszym życiu. Komentarz przejmujący, znaczący. Zobaczymy prace z cykli: „13 grudnia 1981”, „Cała jaskrawość – druga jaskrawość”, „Pieśń siedemnastu dni”, „Prowokacja B”,  „Sezon odejść niedomkniętych koszul”, „Wisła”, „Wydarzenia”. Pochodzą ze zbiorów artysty, kolekcji prywatnych, Muzeum Ziemi Kujawskiej i Dobrzyńskiej we Włocławku oraz włocławskiej Galerii Sztuki Współczesnej.
 
PAWEŁ LEWANDOWSKI-PALLE
Ur. 5 kwietnia 1954 r. Pochodzi z Ciechocinka. Mieszka w Łazieńcu.
W latach 1974-79 studiował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych – obecnie Akademia Sztuk Pięknych – we Wrocławiu, początkowo na Wydziale Ceramiki i Szkła, a od 1975 r. na Wydziale Malarstwa, Grafiki i Rzeźby. Dyplom z wyróżnieniem z zakresu malarstwa sztalugowego i projektowania malarstwa w architekturze i urbanistyce uzyskał w 1979 roku w pracowniach profesorów: Zbigniewa Karpińskiego i Mieczysława Zdanowicza. Od 1978 r. jest pracownikiem naukowo-dydaktycznym macierzystej uczelni, początkowo Katedry Malarstwa a od 2003 r. Katedry Malarstwa Architektonicznego i Multimediów. Od 2002 r. posiada tytuł naukowy profesora sztuk plastycznych. Od 2004 r. jest profesorem zwyczajnym. Prowadzi Pracownie: Technologii Malarstwa Sztalugowego oraz Organicznych Technik Malarskich i Mozaiki (dyplomującą). Uprawia twórczość w zakresie malarstwa: obrazu malarskiego i instalacji malarskiej rozwijającą się w długich, wieloletnich, modyfikowanych i wzbogacanych cyklach obrazów, spośród których najważniejszymi są: „Obrazy syntetyczne”, „Hommage”, „Długa i kręta droga”, „Mój Ciechocinek”, „Cała jaskrawość – druga jaskrawość”, „Nocny ogród”, „Schody do nieba”, „Prowokacja B.”, „13 grudnia 1981”, „Powrót do mojej ojczyzny”, „Coraz głębsza noc”, „Konstrukcje pamięci”, „Wydarzenia”, „Obrazy strukturalne”, „Góry”, „Błękit”, „Przestrzeń” oraz „Światło”.  Jest autorem ponad 840 obrazów namalowanych na płótnach, zwykle technikami: olejną i olejno-pochodnymi: olejno-żywiczną, wodoroztwarzalną olejną oraz akrylową i polimerową. Jest autorem 64 indywidualnych wystaw malarstwa, m.in.: „Wyjść poza cztery ściany” Galeria „Katakumby”, Wrocław 1977, „Fragment coraz większej całości – I” Galeria BWA, Bydgoszcz i Galeria BWA, Olsztyn 1982, „To co pozostaje po artystach” i inne obrazy – Mały Salon Sztuki BWA, Bydgoszcz 1986, „Malarstwo” Galeria BWA, Nowy Sącz 1986, „Druga jaskrawość” Galeria Sztuki Współczesnej PSP, Toruń 1987, „Obrazy z Pallelandii – III” Zamek Książąt Pomorskich BWA, Szczecin 1988, „Obrazy z Pallelandii – IV” Galeria „Baszta Czarownic” BWA, Słupsk 1988, „Sto obrazów z lat 1979-89” Muzeum Dekabrystów Mohylew (Białoruś) 1989, Galeria BWA, Piła 1989, Galeria BWA, Włocławek 1990, Galeria BWA, Wałbrzych 1990, Galeria BWA, Sieradz 1990, „Malarstwo” Centrum Sztuki Galeria EL, Elbląg 1991 i 2001, „Malarstwo” Galeria MBWA, Leszno 2002, „Ćwierć wieku później” GSzW, Włocławek 2005, „Dwadzieścia obrazów z XX wieku, plus” Muzeum Stanisława Noakowskiego, Nieszawa 2006-2007, „ZDA/ERZENIA” (malarstwo) GSzW, Włocławek 2009, „Paweł Lewandowski-Palle. Malarstwo” Galeria Zajezdnia, Lublin 2011, „Kondensacje i  Emanacje. Paweł Lewandowski-Palle: Malarstwo” Galeria FORUM, Toruń 2012, „WIELOOBRAZOWOŚĆ” Galeria Miejska bwa Bydgoszcz 2012, „13 GRUDNIA 1981” Galeria Krytyków Warszawa 2012, „40/60. Namalowane. Paweł Lewandowski-Palle” Muzeum Miedzi Legnica 2014-2015, „Kolor Pamięci” Galeria Sztuki Współczesnej Włocławek 2015, „Struktury Współczesności” Galeria BWA Piła 2017, „mniej i bardziej CZARNE OBRAZY malarskie” Galeria TEST Warszawa 2017.
Brał udział w ok. 400 zbiorowych wystawach malarstwa w Polsce i zagranicą (Belgia, Białoruś, Bułgaria, Czechy, Dania, Francja, Holandia, Litwa, Mołdawia, Niemcy, Rosja, Rumunia, Szkocja, Szwecja, Włochy), m.in.: „Dyplom’79” Galeria Zachęta Warszawa, Instytut Kultury Polskiej Lipsk (Niemcy), Dom Kultury Polskiej Sofia (Bułgaria) i Instytut Polski Sztokholm (Szwecja) 1979-1980, VII, VIII, IX, XII, XIII i XV Ogólnopolska Pokonkursowa Wystawa Malarstwa im. Jana Spychalskiego Galeria BWA Poznań 1980, 1981, 1982, 1986, 1987, 1989, 35, 36, 38 i 41 Ogólnopolski Salon Zimowy Plastyki Muzeum Okręgowe Radom 1981, 1982, 1984 i 1988, 4 i 5 Ogólnopolski Konkurs Malarski im. Zygmunta Rafała Pomorskiego Salon Wystawowy BWA Katowice 1985 i 1987, I i II Ogólnopolska Wystawa malarstwa o nagrodę im. Leona Wyczółkowskiego Salon Sztuki Współczesnej BWA Bydgoszcz 1986 i 1988, XIII, XV, XIX, XXIII, XXIV i XXV Festiwal Polskiego Malarstwa Współczesnego Szczecin 1986, 1990, 2002, 2010, 2012 i 2016, XXV Ogólnopolska Wystawa Malarstwa „Bielska Jesień” BWA Bielsko-Biała 1988, „Państwowa Wyższa Szkoła Sztuk Plastycznych we Wrocławiu 1946-1990” Galeria CBWA „Zachęta” Warszawa 1990, „Plastyka Wrocławska” Galerie Martine Dewez Reims (Francja) 1991, „Ogólnopolska Wystawa Współczesnego Malarstwa Sakralnego” Galeria BWA Włocławek i Galeria BWA Bielsko Biała 1991, „Kolekcja Polskiego Malarstwa Współczesnego” Galleri „Amu Centre” Kopenhaga (Dania) 1992, 2, 5 i 6 Biennale Plastyki Bydgoskiej Salon Sztuki Współczesnej BWA Bydgoszcz 1994, 2000 i 2002, I, II, III, IV, V, VI, VII i VIII Triennale Plastyki Włocławskiej GSzW Włocławek 1994, 1997, 2000, 2003 i 2006, I, II, III, IV i V Międzynarodowe Biennale Sztuki Europejskiej Muzeum Ziemi Rawickiej Rawicz 2001, 2003, 2005, 2007 i 2009, „Wrocław w Gdańsku. Wystawa Malarstwa i Grafiki profesorów i wykładowców ASP Wrocław” Galeria Aula ASP Gdańsk 2005, Międzynarodowa wystawa „MINI ART” Parlament Europejski Bruksela (Belgia) 2005, „Wieżowce Wrocławia. Wystawa dorobku twórczego PWSSP – ASP we Wrocławiu 1946-2006” Muzeum Narodowe, Wrocław 2006, „Figura a struktura. Wystawa malarstwa i ceramiki artystycznej dydaktyków z Katedr: Malarstwa, Malarstwa Architektonicznego i Multimediów oraz Ceramiki ASP we Wrocławiu” Galeria EL, Elbląg 2006, V Forum Malarstwa Polskiego Galeria Miejska Zespołu Szkół Plastycznych Rzeszów, Galeria BWA Krosno, Małopolska Galeria Sztuki Dwór Karwacjanów Gorlice, Galeria Samorządowego Centrum Kultury Mielec, Galeria Sztuki BWA Kielce, Galeria Krypta u Pijarów Kraków, Galeria Fra Angelico i Muzeum Diecezjalne Katowice, Małopolska Galeria Sztuki Olkusz 2007, Galeria „U Jaksy” Miechów, Galeria BWA Ostrowiec Świętokrzyski, Miejska Galeria Sztuki Częstochowa, Muzeum Okręgowe Toruń, Galeria Sztuki Współczesnej, Włocławek, Miejska Galeria Sztuki „Chimera”, Łódź, Galeria BWA Kalisz 2008, Galeria Sztuki Współczesnej PROFIL, Centrum Kultury Zamek, Poznań, Galeria BWA, Miejski Ośrodek Sztuki, Gorzów Wlkp., Galeria Sztuki Stary Ratusz, Legnica 2008, Wałbrzyska Galeria Sztuki BWA „Zamek Książ” 2009, I, II, III i IV Wystawa Sztuki POLYGONUM Galeria Miejska bwa, Bydgoszcz 2007, 2010, 2013 i 2016, „Autoportret – portret wewnętrzny artysty. Wystawa wrocławskiego środowiska artystycznego” 60 Światowy Festiwal Sztuki Scottish National Portrait Gallery, Edinburgh (Szkocja) 2007, „Współczesna sztuka z Bydgoszczy” Holland Art Galery, Amsterdam (Holandia) 2008, „Wrocławska Akademia Sztuk Pięknych prezentuje Malarstwo – Grafikę – Rzeźbę” Pałac Sztuki Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych, Kraków 2008, „Dokąd idziemy?” Dom Kultury Polskiej, Wilno (Litwa) 2010, „Struktura rzeczy – Struktura Emocji – Struktura. Sztuka dydaktyków Wydziału Malarstwa i Rzeźby ASP Wrocław” Galeria Miejska bwa, Bydgoszcz 2010, „WRO-POZ, POZ-WRO. WROCŁAW NIE DO POZNANIA” Galeria Słodownia, Stary Browar, Poznań 2010, „Malarstwo, instalacje i obiekty artystów z Wrocławia” Galeria Regionalna, Liberec (Czechy) 2011/2012, „Kolekcja współczesnego pastelu polskiego ze zbiorów Muzeum Okręgowego w Nowym Sączu” – „Pałac Sztuki” Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych, Kraków 2012, „Raum zwischen uns. Przestrzeń między nami. Space betwen us” Kunsthaus, Wiesbaden (Niemcy) 2012, „I i II Konkurs Malarski im. Leona Wyczółkowskiego” Galeria Miejska bwa Bydgoszcz 2014 i 2016, „Warszawa Centralna – Wrocław Główny” Salon Akademii, ASP Warszawa, „Wrocławski Strukturalizm” Galeria TEST, Warszawa 2016, „Rezonanse Sztuki” Narodowe Forum Muzyki, Wrocław 2016, „Wszystkie oblicza chaosu” Galeria Casa Matei, Kluż-Napoka (Rumunia) 2016, „Wrocław NOV” Narodowe Muzeum Sztuki, Kiszyniów (Mołdawia) 2016, „Projekt 966. Jubileusz Narodowy. Sztuka Polska 2016” Muzeum Uniwersyteckie UMK, Toruń 2016 i Muzeum Archeologiczne Poznań 2017, „Inspiracje dziełami sztuki. Papiery z ćwierćwiecza 1991-2016” Mini Salon Sztuki MCK Ciechocinek 2016, „Układ Wewnętrzny” BWA Olsztyn 2016, „EFFATA – uczestnicy Forum Malarstwa Polskiego” Wydział Teologii UMK, Toruń 2016-2017, „The Future At Last. Pamięć nareszcie. Il futoro finalmente: Contemporary Artists from Poland” Fondazione Benetton, Modena (Włochy) 2016, „Wystawa Malarstwa. Konfrontacje Sztuki – Warszawa 2016” Galeria TEST, Warszawa 2016-2017, „Kolekcja 2017” Mini Salon Sztuki MCK Ciechocinek 2017.
Uzyskał ok. 40 nagród i wyróżnień w zakresie malarstwa, z których najważniejszymi wydają się być: I Nagroda i Statuetka „Konika Morskiego” w Ogólnopolskim Konkursie Sztuki „Konik Morski”- Szczecin 1981, Wyróżnienie Regulaminowe w IX Ogólnopolskim Konkursie Malarskim im. Jana Spychalskiego – Poznań 1982, I Nagrody w konkursie Obraz Roku – Włocławek 1984, 87, 89 i 90, Wyróżnienie Regulaminowe w I Ogólnopolskim Konkursie Malarskim im. Leona Wyczółkowskiego – Bydgoszcz 1986, II Nagrody w konkursie „Malarstwo, grafika i rysunek artystów regionu toruńskiego” Toruń 1997 i 1998, II Nagroda w dziale malarstwa 3 Ogólnopolskiego Konkursu Plastycznego „Prowincja” Włocławek 1989,
II Nagroda w Ogólnopolskim Konkursie na obraz inspirowany twórczością Edwarda Stachury – Nieszawa 2000, III Nagroda w III Triennale Plastyki Włocławskiej – Włocławek 2000, Wyróżnienie Regulaminowe w 6 Biennale Plastyki Bydgoskiej – Bydgoszcz 2002, II Nagroda w VI Triennale Plastyki Włocławskiej – Włocławek 2009, I Nagroda w konkursie DZIEŁO ROKU 2010 ZPAP Bydgoszcz – Bydgoszcz 2011, Nagroda Rektora UMK na „9 Triennale Małych Form Malarskich” Toruń 2013, I Nagroda w VIII Triennale Plastyki Włocławskiej – Włocławek 2015, Wyróżnienie w konkursie POLYGONUM IV, Bydgoszcz 2016.
Jest laureatem Nagrody Ministra Kultury w dziedzinie edukacji artystycznej „TALENTY” (1997), czterech Nagród Wojewody Włocławskiego (1986, 93, 95 i 97) i ośmiu Nagród Rektora ASP we Wrocławiu (1981, 1983, 1989, 2001, 2006, 2010, 2014 i 2016).
Kurator wystaw oraz autor tekstów o sztuce. Stały współpracownik Pisma Artystycznego FORMAT.
Od 1979 roku nieprzerwanie jest członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków w Okręgu Bydgoskim.

Obraz 142. 13 grudnia 1981, 80×60 cm, technika akrylowa na płótnie lnianym, 1981 r. reprodukcja PIOTR BYLINA

Obraz 176. 13 grudnia 1981, 80×60 cm, technika akrylowa na płótnie lnianym, 1984 r. – reprodukcja WOJCIECH WOŹNIAK

Obraz 156. 13 grudnia 1981, 80×60 cm, 80×60 cm, technika akrylowa na płótnie lnianym, 1982 r. reprodukcja WOJCIECH WOŹNIAK

Obraz 746. 13 grudnia 1981, 81×65 cm, technika olejna na płótnie lnianym, 2010 r. reprodukcja WOJCIECH WOŹNIAK

Obraz 752. 13 grudnia 1981, 81×65 cm, technika olejna na płótnie lnianym, 2011, reprodukcja WOJCIECH WOŹNIAK

Obraz 338. 13 grudnia 1981, 80×65 cm, technika olejna na płótnie bawełnianym, 1991 r. reprodukcja WOJCIECH WOŹNIAK